لایحه «خانواده به انتخاب خود» برای نوجوانان بیسرپرست در واشنگتن تصویب شد
با امضای موریل باوزر، شهردار واشنگتن، لایحه «حمایت، فرصت، اتحاد و روابط قانونی» که به اختصار «قانون SOUL» نامیده می‌شود، به طور رسمی به اجرا درآمد . این قانون که از ماه سپتامبر اجرایی می‌شود، به نوجوانان ۱۶ سال و بالاتر در سیستم بی‌سرپرستی اجازه می‌دهد بدون نیاز به قطع کامل پیوندهای قانونی با والدین خود، یک «خانواده منتخب» متشکل از چندین بزرگسال مورد اعتماد تشکیل دهند .
انقلابی در تعریف خانواده
آنچه این لایحه را از سایر قوانین مشابه متمایز می‌کند، نقش مستقیم خود نوجوانان در تدوین آن است. بیش از ۲۰ جوان حاضر و سابق در سیستم بی‌سرپرستی با همکاری مرکز حقوق کودکان و ابتکار خانواده و جوانان، متن این قانون را نوشته‌اند . سیرا، یکی از مدافعان این طرح و خود یک جوان سابق بی‌سرپرست، در جلسه شورای شهر گفت: «این نخستین طرح دائمی است که می‌پذیرد هنجارهای اجتماعی و پویایی خانواده برای هر فرد متفاوت است» .
بر اساس این قانون، بزرگسالان مورد تایید شهر می‌توانند در تصمیمات آموزشی، مدیریت مالی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و حتی تامین مسکن به نوجوانان کمک کنند. کای کای، یکی از تدوین‌کنندگان قانون که از ۸ سالگی در سیستم بی‌سرپرستی بوده، این قانون را «به رسمیت شناختن خانواده‌ای که خود انتخاب می‌کنی» توصیف کرده است .
آمار نگران‌کننده و هزینه‌های اقتصادی
بر اساس داده‌های فدرال، سالانه بین ۱۵ تا ۲۰ هزار جوان در سراسر کشور بدون حمایت خانواده از سیستم بی‌سرپرستی خارج می‌شوند. در واشنگتن، این رقم ۱۸ درصد است که دو برابر میانگین کشوری محسوب می‌شود . بنیاد آنی ای. کیسی هشدار داده است که این جوانان با خطرات بالای بی‌خانمانی، بیکاری و ورود به سیستم قضایی روبرو هستند.
از سوی دیگر، ایجاد یک «خانواده SOUL» برای شهر سالانه حدود ۲۴ هزار دلار هزینه دارد که تقریباً نصف هزینه‌های فعلی یک پرونده بی‌سرپرستی (۴۵ هزار دلار) است .
پشتیبانی گسترده و الگوبرداری ملی
این قانون که با حمایت کامل شورای شهر و حمایت دو حزبی در کنگره همراه بوده، واشنگتن را به دومین حوزه قضایی در آمریکا تبدیل می‌کند که چنین قانونی را تصویب می‌کند. کانزاس اولین ایالتی بود که در سال ۲۰۲۴ قانون مشابهی را به تصویب رساند .
شورای واشنگتن تأکید کرده است که این قانون به نوجوانان کمک می‌کند تا «پل ارتباطی بین بی‌سرپرستی و بزرگسالی» را با موفقیت طی کنند و شبکه‌ای از بزرگسالان حمایت‌گر را برای خود ایجاد نمایند. این قانون با الهام از شعار «یک روستا لازم است تا یک کودک بزرگ شود»، به نوجوانان این فرصت را می‌دهد که با حفظ ارتباط با خانواده بیولوژیکی خود، از حمایت بزرگسالان مورد اعتماد دیگری نیز بهره‌مند شوند .
انقلابی در تعریف خانواده
آنچه این لایحه را از سایر قوانین مشابه متمایز می‌کند، نقش مستقیم خود نوجوانان در تدوین آن است. بیش از ۲۰ جوان حاضر و سابق در سیستم بی‌سرپرستی با همکاری مرکز حقوق کودکان و ابتکار خانواده و جوانان، متن این قانون را نوشته‌اند . سیرا، یکی از مدافعان این طرح و خود یک جوان سابق بی‌سرپرست، در جلسه شورای شهر گفت: «این نخستین طرح دائمی است که می‌پذیرد هنجارهای اجتماعی و پویایی خانواده برای هر فرد متفاوت است» .
بر اساس این قانون، بزرگسالان مورد تایید شهر می‌توانند در تصمیمات آموزشی، مدیریت مالی، دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و حتی تامین مسکن به نوجوانان کمک کنند. کای کای، یکی از تدوین‌کنندگان قانون که از ۸ سالگی در سیستم بی‌سرپرستی بوده، این قانون را «به رسمیت شناختن خانواده‌ای که خود انتخاب می‌کنی» توصیف کرده است .
آمار نگران‌کننده و هزینه‌های اقتصادی
بر اساس داده‌های فدرال، سالانه بین ۱۵ تا ۲۰ هزار جوان در سراسر کشور بدون حمایت خانواده از سیستم بی‌سرپرستی خارج می‌شوند. در واشنگتن، این رقم ۱۸ درصد است که دو برابر میانگین کشوری محسوب می‌شود . بنیاد آنی ای. کیسی هشدار داده است که این جوانان با خطرات بالای بی‌خانمانی، بیکاری و ورود به سیستم قضایی روبرو هستند.
از سوی دیگر، ایجاد یک «خانواده SOUL» برای شهر سالانه حدود ۲۴ هزار دلار هزینه دارد که تقریباً نصف هزینه‌های فعلی یک پرونده بی‌سرپرستی (۴۵ هزار دلار) است .
پشتیبانی گسترده و الگوبرداری ملی
این قانون که با حمایت کامل شورای شهر و حمایت دو حزبی در کنگره همراه بوده، واشنگتن را به دومین حوزه قضایی در آمریکا تبدیل می‌کند که چنین قانونی را تصویب می‌کند. کانزاس اولین ایالتی بود که در سال ۲۰۲۴ قانون مشابهی را به تصویب رساند .
شورای واشنگتن تأکید کرده است که این قانون به نوجوانان کمک می‌کند تا «پل ارتباطی بین بی‌سرپرستی و بزرگسالی» را با موفقیت طی کنند و شبکه‌ای از بزرگسالان حمایت‌گر را برای خود ایجاد نمایند. این قانون با الهام از شعار «یک روستا لازم است تا یک کودک بزرگ شود»، به نوجوانان این فرصت را می‌دهد که با حفظ ارتباط با خانواده بیولوژیکی خود، از حمایت بزرگسالان مورد اعتماد دیگری نیز بهره‌مند شوند .