«ما قربانی شدیم»؛ صاحبخانه ممکن است یکسوم ملک خود را به پای خطوط فشارقوی برای مراکز داده از دست بدهد
در منطقه‌ای که به «کوچه مراکز داده» (Data Center Alley) معروف است، داستان‌های زیادی از فشار بر زیرساخت‌ها و جوامع محلی شنیده می‌شود، اما کم‌تر پیش آمده که یک صاحب‌خانه به صراحت بگوید: «ما قربانی شدیم.»
بحران انرژی ناشی از رشد انفجاری مراکز داده در شمال ویرجینیا، حالا پای ساکنان عادی را نیز به میان کشیده است. النا شلوسبرگ، بنیان‌گذار ائتلافی برای حفاظت از شهرستان پرنس ویلیام، می‌گوید که شرکت‌های بزرگ فناوری و برق، بار هزینه‌های زیرساختی خود را بر دوش مردم می‌اندازند . او به یک مکانیسم اعتراض‌برانگیز اشاره می‌کند: شرکت‌های برق می‌توانند از حق «تسلط بر املاک» (Eminent Domain) برای عبور خطوط فشارقوی از زمین‌های شخصی استفاده کنند و سپس صورت‌حساب آن را نیز به‌عنوان «زیرساخت عمومی» به مصرف‌کنندگان محلی تحمیل کنند .
در همین حال، شرکت Dominion Energy، که بزرگترین تأمین‌کننده برق مراکز داده در جهان است و از بیش از ۴۵۰ مرکز داده پشتیبانی می‌کند، برنامه‌های عظیمی برای احداث خطوط انتقال جدید دارد . طرح انتقال ۱۱.۸ میلیارد دلاری PJM شامل پروژه‌ای به ارزش ۴.۸ میلیارد دلار به رهبری Dominion Energy است که یک خط فشارقوی ۵۲۵ کیلوولت را برای تأمین ۳,۰۰۰ مگاوات برق به «کوچه مراکز داده» در شهرستان لادن تا سال ۲۰۳۲ احداث می‌کند . Dominion همچنین پروژه «گُلدِن تو مارس» را برای تکمیل یک حلقه انتقال ۵۰۰ کیلوولتی در شرق شهرستان لادن پیشنهاد کرده است .
تقاضای برق ناشی از مراکز داده به‌قدری بالاست که Dominion پیش‌بینی می‌کند تا سال ۲۰۳۹، پیک مصرف برق در سیستم‌های آن در ویرجینیا دو برابر شود و نیز درخواست‌هایی برای تأمین بیش از ۴۰ گیگاوات برق دریافت کرده که معادل دو برابر کل ظرفیت فعلی آن در این ایالت است .
شلوسبرگ و همکارانش معتقدند که صنعت مراکز داده در حال «اجتماعی کردن هزینه‌ها و خصوصی‌سازی سود» است . او خاطرنشان می‌کند که تأثیر این توسعه فقط تصرف زمین‌ها نیست، بلکه کسب‌وکارهای محلی محبوب مانند «مری‌فیلد» که یک مرکز باغ‌داری خانوادگی در شهرستان پرنس ویلیام بود و اکنون جای خود را به یک مرکز داده داده، از بین می‌روند .
اعتراضات محلی در حال شکل‌گیری است، اما در برابر جریان عظیم سرمایه و سیاست‌های کلان، صدای ساکنانی که ممکن است یک‌سوم ملک خود را از دست بدهند، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.
بحران انرژی ناشی از رشد انفجاری مراکز داده در شمال ویرجینیا، حالا پای ساکنان عادی را نیز به میان کشیده است. النا شلوسبرگ، بنیان‌گذار ائتلافی برای حفاظت از شهرستان پرنس ویلیام، می‌گوید که شرکت‌های بزرگ فناوری و برق، بار هزینه‌های زیرساختی خود را بر دوش مردم می‌اندازند . او به یک مکانیسم اعتراض‌برانگیز اشاره می‌کند: شرکت‌های برق می‌توانند از حق «تسلط بر املاک» (Eminent Domain) برای عبور خطوط فشارقوی از زمین‌های شخصی استفاده کنند و سپس صورت‌حساب آن را نیز به‌عنوان «زیرساخت عمومی» به مصرف‌کنندگان محلی تحمیل کنند .
در همین حال، شرکت Dominion Energy، که بزرگترین تأمین‌کننده برق مراکز داده در جهان است و از بیش از ۴۵۰ مرکز داده پشتیبانی می‌کند، برنامه‌های عظیمی برای احداث خطوط انتقال جدید دارد . طرح انتقال ۱۱.۸ میلیارد دلاری PJM شامل پروژه‌ای به ارزش ۴.۸ میلیارد دلار به رهبری Dominion Energy است که یک خط فشارقوی ۵۲۵ کیلوولت را برای تأمین ۳,۰۰۰ مگاوات برق به «کوچه مراکز داده» در شهرستان لادن تا سال ۲۰۳۲ احداث می‌کند . Dominion همچنین پروژه «گُلدِن تو مارس» را برای تکمیل یک حلقه انتقال ۵۰۰ کیلوولتی در شرق شهرستان لادن پیشنهاد کرده است .
تقاضای برق ناشی از مراکز داده به‌قدری بالاست که Dominion پیش‌بینی می‌کند تا سال ۲۰۳۹، پیک مصرف برق در سیستم‌های آن در ویرجینیا دو برابر شود و نیز درخواست‌هایی برای تأمین بیش از ۴۰ گیگاوات برق دریافت کرده که معادل دو برابر کل ظرفیت فعلی آن در این ایالت است .
شلوسبرگ و همکارانش معتقدند که صنعت مراکز داده در حال «اجتماعی کردن هزینه‌ها و خصوصی‌سازی سود» است . او خاطرنشان می‌کند که تأثیر این توسعه فقط تصرف زمین‌ها نیست، بلکه کسب‌وکارهای محلی محبوب مانند «مری‌فیلد» که یک مرکز باغ‌داری خانوادگی در شهرستان پرنس ویلیام بود و اکنون جای خود را به یک مرکز داده داده، از بین می‌روند .
اعتراضات محلی در حال شکل‌گیری است، اما در برابر جریان عظیم سرمایه و سیاست‌های کلان، صدای ساکنانی که ممکن است یک‌سوم ملک خود را از دست بدهند، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.